Numeri 11

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1En die volk het soos mense geword wat hulle beklaag, kwaad in die ore van die HERE. Die HERE het dit gehoor, en Sy toorn het ontvlam, en die vuur van die HERE het onder hulle gebrand en aan die uiterste rand van die kamp gevreet.וַיְהִ֤י הָעָם֙ כְּמִתְאֹ֣נְנִ֔ים רַ֖ע בְּאָזְנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּשְׁמַ֤ע יְהוָה֙ וַיִּ֣חַר אַפּ֔וֹ וַתִּבְעַר־בָּם֙ אֵ֣שׁ יְהוָ֔ה וַתֹּ֖אכַל בִּקְצֵ֥ה הַֽמַּחֲנֶֽה׃Soon the people began to complain about their hardship in the hearing of the LORD, and when He heard them, His anger was kindled, and fire from the LORD blazed among them and consumed the outskirts of the camp. 2En die volk het na Moses geroep, en Moses het tot die HERE gebid, en die vuur het weggesak.וַיִּצְעַ֥ק הָעָ֖ם אֶל־מֹשֶׁ֑ה וַיִּתְפַּלֵּ֤ל מֹשֶׁה֙ אֶל־יְהוָ֔ה וַתִּשְׁקַ֖ע הָאֵֽשׁ׃And the people cried out to Moses, and he prayed to the LORD, and the fire died down. 3En die naam van daardie plek is Tabera genoem, want die vuur van die HERE het onder hulle gebrand.

Die naam beteken brand.

וַיִּקְרָ֛א שֵֽׁם־הַמָּק֥וֹם הַה֖וּא תַּבְעֵרָ֑ה כִּֽי־בָעֲרָ֥ה בָ֖ם אֵ֥שׁ יְהוָֽה׃So that place was called Taberah, because the fire of the LORD had burned among them.

4En die saamgeraapte menigte wat onder hulle was, het sterk begeer, en ook die Israeliete het weer gehuil en gesê: “Wie sal ons vleis laat eet?”

Letterlik: het 'n begeerte begeer.

Letterlik: het teruggekeer en gehuil.

וְהָֽאסַפְסֻף֙ אֲשֶׁ֣ר בְּקִרְבּ֔וֹ הִתְאַוּ֖וּ תַּאֲוָ֑ה וַיָּשֻׁ֣בוּ וַיִּבְכּ֗וּ גַּ֚ם בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמְר֔וּ מִ֥י יַאֲכִלֵ֖נוּ בָּשָֽׂר׃Meanwhile, the rabble among them had a strong craving for other food, and again the Israelites wept and said, “Who will feed us meat? 5Ons onthou die vis wat ons in Egipte verniet geëet het, die komkommers en die waatlemoene en die prei en die uie en die knoffel.זָכַ֨רְנוּ֙ אֶת־הַדָּגָ֔ה אֲשֶׁר־נֹאכַ֥ל בְּמִצְרַ֖יִם חִנָּ֑ם אֵ֣ת הַקִּשֻּׁאִ֗ים וְאֵת֙ הָֽאֲבַטִּחִ֔ים וְאֶת־הֶחָצִ֥יר וְאֶת־הַבְּצָלִ֖ים וְאֶת־הַשּׁוּמִֽים׃We remember the fish we ate freely in Egypt, along with the cucumbers, melons, leeks, onions, and garlic. 6En nou is ons siel droog; daar is glad niks nie, behalwe die manna voor ons oë.

Letterlik: niks nie, behalwe na die manna is ons oë.

וְעַתָּ֛ה נַפְשֵׁ֥נוּ יְבֵשָׁ֖ה אֵ֣ין כֹּ֑ל בִּלְתִּ֖י אֶל־הַמָּ֥ן עֵינֵֽינוּ׃But now our appetite is gone; there is nothing to see but this manna!” 7En die manna was soos koljandersaad, en sy voorkoms was soos die voorkoms van bedellium.

Letterlik: sy oog soos die oog van bedellium.

וְהַמָּ֕ן כִּזְרַע־גַּ֖ד ה֑וּא וְעֵינ֖וֹ כְּעֵ֥ין הַבְּדֹֽלַח׃Now the manna resembled coriander seed, and its appearance was like that of gum resin. 8Die volk het rondgegaan en dit bymekaargemaak en in handmeule gemaal of in 'n vysel gestamp en in 'n pot gekook en daarvan koeke gemaak; en sy smaak was soos die smaak van oliekoek.

Letterlik: soos die smaak van die room van olie.

שָׁטוּ֩ הָעָ֨ם וְלָֽקְט֜וּ וְטָחֲנ֣וּ בָרֵחַ֗יִם א֤וֹ דָכוּ֙ בַּמְּדֹכָ֔ה וּבִשְּׁלוּ֙ בַּפָּר֔וּר וְעָשׂ֥וּ אֹת֖וֹ עֻג֑וֹת וְהָיָ֣ה טַעְמ֔וֹ כְּטַ֖עַם לְשַׁ֥ד הַשָּֽׁמֶן׃The people walked around and gathered it, ground it on a handmill or crushed it in a mortar, then boiled it in a cooking pot or shaped it into cakes. It tasted like pastry baked with fine oil. 9En wanneer die dou in die nag op die kamp neergedaal het, het die manna daarop neergedaal.וּבְרֶ֧דֶת הַטַּ֛ל עַל־הַֽמַּחֲנֶ֖ה לָ֑יְלָה יֵרֵ֥ד הַמָּ֖ן עָלָֽיו׃When the dew fell on the camp at night, the manna would fall with it.

10En Moses het die volk hoor huil volgens hulle families, elkeen by die ingang van sy tent; en die toorn van die HERE het baie ontvlam, en in die oë van Moses was dit sleg.וַיִּשְׁמַ֨ע מֹשֶׁ֜ה אֶת־הָעָ֗ם בֹּכֶה֙ לְמִשְׁפְּחֹתָ֔יו אִ֖ישׁ לְפֶ֣תַח אָהֳל֑וֹ וַיִּֽחַר־אַ֤ף יְהוָה֙ מְאֹ֔ד וּבְעֵינֵ֥י מֹשֶׁ֖ה רָֽע׃Then Moses heard the people of family after family weeping at the entrances to their tents, and the anger of the LORD was kindled greatly, and Moses was also displeased. 11En Moses het aan die HERE gesê: “Waarom het U U dienaar kwaad aangedoen, en waarom het ek nie guns in U oë gevind nie, dat U die las van hierdie hele volk op my lê?וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֜ה אֶל־יְהוָ֗ה לָמָ֤ה הֲרֵעֹ֨תָ֙ לְעַבְדֶּ֔ךָ וְלָ֛מָּה לֹא־מָצָ֥תִי חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ לָשׂ֗וּם אֶת־מַשָּׂ֛א כָּל־הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה עָלָֽי׃So Moses asked the LORD, “Why have You brought this trouble on Your servant? Why have I not found favor in Your sight, that You have laid upon me the burden of all these people? 12Het ek hierdie hele volk ontvang, of het ek dit gebaar, dat U vir my sê: ‘Dra dit in jou boesem, soos die versorger die suigeling dra,’ na die land wat U aan sy vaders gesweer het?הֶאָנֹכִ֣י הָרִ֗יתִי אֵ֚ת כָּל־הָעָ֣ם הַזֶּ֔ה אִם־אָנֹכִ֖י יְלִדְתִּ֑יהוּ כִּֽי־תֹאמַ֨ר אֵלַ֜י שָׂאֵ֣הוּ בְחֵיקֶ֗ךָ כַּאֲשֶׁ֨ר יִשָּׂ֤א הָאֹמֵן֙ אֶת־הַיֹּנֵ֔ק עַ֚ל הָֽאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖עְתָּ לַאֲבֹתָֽיו׃Did I conceive all these people? Did I give them birth, so that You should tell me, ‘Carry them in your bosom, as a nurse carries an infant,’ to the land that You swore to give their fathers? 13Waarvandaan het ek vleis om aan hierdie hele volk te gee? Want hulle huil by my en sê: ‘Gee vir ons vleis, dat ons kan eet.’מֵאַ֤יִן לִי֙ בָּשָׂ֔ר לָתֵ֖ת לְכָל־הָעָ֣ם הַזֶּ֑ה כִּֽי־יִבְכּ֤וּ עָלַי֙ לֵאמֹ֔ר תְּנָה־לָּ֥נוּ בָשָׂ֖ר וְנֹאכֵֽלָה׃Where can I get meat for all these people? For they keep crying out to me, ‘Give us meat to eat!’ 14Ek alleen kan nie hierdie hele volk dra nie, want dit is vir my te swaar.לֹֽא־אוּכַ֤ל אָנֹכִי֙ לְבַדִּ֔י לָשֵׂ֖את אֶת־כָּל־הָעָ֣ם הַזֶּ֑ה כִּ֥י כָבֵ֖ד מִמֶּֽנִּי׃I cannot carry all these people by myself; it is too burdensome for me. 15En as U so met my handel, dood my tog heeltemal, as ek guns in U oë gevind het; en laat my nie my onheil sien nie.”וְאִם־כָּ֣כָה׀ אַתְּ־עֹ֣שֶׂה לִּ֗י הָרְגֵ֤נִי נָא֙ הָרֹ֔ג אִם־מָצָ֥אתִי חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ וְאַל־אֶרְאֶ֖ה בְּרָעָתִֽי׃ פIf this is how You are going to treat me, please kill me right now—if I have found favor in Your eyes—and let me not see my own wretchedness.”

16En die HERE het aan Moses gesê: “Maak vir My 70 man uit die ouderlinge van Israel bymekaar, van wie jy weet dat hulle die ouderlinge van die volk en sy opsigters is, en bring hulle na die tent van samekoms, en laat hulle hulle daar by jou opstel.וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה אֶסְפָה־לִּ֞י שִׁבְעִ֣ים אִישׁ֮ מִזִּקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ אֲשֶׁ֣ר יָדַ֔עְתָּ כִּי־הֵ֛ם זִקְנֵ֥י הָעָ֖ם וְשֹׁטְרָ֑יו וְלָקַחְתָּ֤ אֹתָם֙ אֶל־אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד וְהִֽתְיַצְּב֥וּ שָׁ֖ם עִמָּֽךְ׃Then the LORD said to Moses, “Bring Me seventy of the elders of Israel known to you as leaders and officers of the people. Bring them to the Tent of Meeting and have them stand there with you. 17En Ek sal neerdaal en daar met jou spreek, en Ek sal van die Gees wat op jou is, afneem en op hulle lê; en hulle sal saam met jou die las van die volk dra, sodat jy dit nie alleen dra nie.וְיָרַדְתִּ֗י וְדִבַּרְתִּ֣י עִמְּךָ֮ שָׁם֒ וְאָצַלְתִּ֗י מִן־הָר֛וּחַ אֲשֶׁ֥ר עָלֶ֖יךָ וְשַׂמְתִּ֣י עֲלֵיהֶ֑ם וְנָשְׂא֤וּ אִתְּךָ֙ בְּמַשָּׂ֣א הָעָ֔ם וְלֹא־תִשָּׂ֥א אַתָּ֖ה לְבַדֶּֽךָ׃And I will come down and speak with you there, and I will take some of the Spirit that is on you and put that Spirit on them. They will help you bear the burden of the people, so that you do not have to bear it by yourself. 18En aan die volk moet jy sê: ‘Heilig julle vir môre, dan sal julle vleis eet, want julle het in die ore van die HERE gehuil en gesê: “Wie sal ons vleis laat eet? Want dit was vir ons goed in Egipte.” En die HERE sal vir julle vleis gee, en julle sal eet.וְאֶל־הָעָ֨ם תֹּאמַ֜ר הִתְקַדְּשׁ֣וּ לְמָחָר֮ וַאֲכַלְתֶּ֣ם בָּשָׂר֒ כִּ֡י בְּכִיתֶם֩ בְּאָזְנֵ֨י יְהוָ֜ה לֵאמֹ֗ר מִ֤י יַאֲכִלֵ֨נוּ֙ בָּשָׂ֔ר כִּי־ט֥וֹב לָ֖נוּ בְּמִצְרָ֑יִם וְנָתַ֨ן יְהוָ֥ה לָכֶ֛ם בָּשָׂ֖ר וַאֲכַלְתֶּֽם׃And say to the people: Consecrate yourselves for tomorrow, and you will eat meat, because you have cried out in the hearing of the LORD, saying: ‘Who will feed us meat? For we were better off in Egypt!’ Therefore the LORD will give you meat, and you will eat. 19Nie een dag sal julle eet nie, en nie twee dae nie, en nie vyf dae nie, en nie tien dae nie, en nie 20 dae nie,לֹ֣א י֥וֹם אֶחָ֛ד תֹּאכְל֖וּן וְלֹ֣א יוֹמָ֑יִם וְלֹ֣א׀ חֲמִשָּׁ֣ה יָמִ֗ים וְלֹא֙ עֲשָׂרָ֣ה יָמִ֔ים וְלֹ֖א עֶשְׂרִ֥ים יֽוֹם׃You will eat it not for one or two days, nor for five or ten or twenty days, 20maar 'n volle maand, totdat dit uit julle neus uitkom en vir julle 'n walging word, omdat julle die HERE wat onder julle is, verwerp het en voor Sy aangesig gehuil en gesê het: “Waarom het ons tog uit Egipte getrek?” ’ ”

Letterlik: 'n maand van dae.

עַ֣ד׀ חֹ֣דֶשׁ יָמִ֗ים עַ֤ד אֲשֶׁר־יֵצֵא֙ מֵֽאַפְּכֶ֔ם וְהָיָ֥ה לָכֶ֖ם לְזָרָ֑א יַ֗עַן כִּֽי־מְאַסְתֶּ֤ם אֶת־יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר בְּקִרְבְּכֶ֔ם וַתִּבְכּ֤וּ לְפָנָיו֙ לֵאמֹ֔ר לָ֥מָּה זֶּ֖ה יָצָ֥אנוּ מִמִּצְרָֽיִם׃but for a whole month—until it comes out of your nostrils and makes you nauseous—because you have rejected the LORD, who is among you, and have cried out before Him, saying, ‘Why did we ever leave Egypt?’” 21Maar Moses het gesê: “Seshonderdduisend man te voet is die volk in wie se midde ek is; en U het gesê: ‘Ek sal vir hulle vleis gee, en hulle sal 'n maand lank eet.’וַיֹּאמֶר֮ מֹשֶׁה֒ שֵׁשׁ־מֵא֥וֹת אֶ֨לֶף֙ רַגְלִ֔י הָעָ֕ם אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י בְּקִרְבּ֑וֹ וְאַתָּ֣ה אָמַ֗רְתָּ בָּשָׂר֙ אֶתֵּ֣ן לָהֶ֔ם וְאָכְל֖וּ חֹ֥דֶשׁ יָמִֽים׃But Moses replied, “Here I am among 600,000 men on foot, yet You say, ‘I will give them meat, and they will eat for a month.’ 22Sal kleinvee en beeste vir hulle geslag word, sodat dit vir hulle genoeg is? Of sal al die visse van die see vir hulle bymekaargemaak word, sodat dit vir hulle genoeg is?”הֲצֹ֧אן וּבָקָ֛ר יִשָּׁחֵ֥ט לָהֶ֖ם וּמָצָ֣א לָהֶ֑ם אִ֣ם אֶֽת־כָּל־דְּגֵ֥י הַיָּ֛ם יֵאָסֵ֥ף לָהֶ֖ם וּמָצָ֥א לָהֶֽם׃ פIf all our flocks and herds were slaughtered for them, would they have enough? Or if all the fish in the sea were caught for them, would they have enough?” 23En die HERE het vir Moses gesê: “Is die hand van die HERE te kort? Nou sal jy sien of My woord jou tref of nie.”וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה הֲיַ֥ד יְהוָ֖ה תִּקְצָ֑ר עַתָּ֥ה תִרְאֶ֛ה הֲיִקְרְךָ֥ דְבָרִ֖י אִם־לֹֽא׃The LORD answered Moses, “Is the LORD’s arm too short? Now you will see whether or not My word will come to pass.”

24En Moses het uitgegaan en die woorde van die HERE aan die volk gespreek, en hy het 70 man uit die ouderlinge van die volk bymekaargemaak en hulle rondom die tent laat staan.וַיֵּצֵ֣א מֹשֶׁ֗ה וַיְדַבֵּר֙ אֶל־הָעָ֔ם אֵ֖ת דִּבְרֵ֣י יְהוָ֑ה וַיֶּאֱסֹ֞ף שִׁבְעִ֥ים אִישׁ֙ מִזִּקְנֵ֣י הָעָ֔ם וַֽיַּעֲמֵ֥ד אֹתָ֖ם סְבִיבֹ֥ת הָאֹֽהֶל׃So Moses went out and relayed to the people the words of the LORD, and he gathered seventy of the elders of the people and had them stand around the tent. 25Toe het die HERE in die wolk neergedaal en met hom gespreek, en Hy het van die Gees wat op hom was, afgeneem en dit op die sewentig man, die ouderlinge, gegee. En toe die Gees op hulle rus, het hulle geprofeteer, maar hulle het dit nie weer gedoen nie.

Of: en hulle het nie opgehou nie.

וַיֵּ֨רֶד יְהוָ֥ה׀ בֶּעָנָן֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָיו֒ וַיָּ֗אצֶל מִן־הָר֨וּחַ֙ אֲשֶׁ֣ר עָלָ֔יו וַיִּתֵּ֕ן עַל־שִׁבְעִ֥ים אִ֖ישׁ הַזְּקֵנִ֑ים וַיְהִ֗י כְּנ֤וֹחַ עֲלֵיהֶם֙ הָר֔וּחַ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ וְלֹ֥א יָסָֽפוּ׃Then the LORD came down in the cloud and spoke to him, and He took some of the Spirit that was on Moses and placed that Spirit on the seventy elders. As the Spirit rested on them, they prophesied—but they never did so again. 26En twee mans het in die kamp agtergebly; die naam van die een was Eldad en die naam van die tweede Medad; en die Gees het op hulle gerus; hulle was onder die opgeskrewenes, maar het nie na die tent uitgegaan nie; en hulle het in die kamp geprofeteer.וַיִּשָּׁאֲר֣וּ שְׁנֵֽי־אֲנָשִׁ֣ים׀ בַּֽמַּחֲנֶ֡ה שֵׁ֣ם הָאֶחָ֣ד׀ אֶלְדָּ֡ד וְשֵׁם֩ הַשֵּׁנִ֨י מֵידָ֜ד וַתָּ֧נַח עֲלֵיהֶ֣ם הָר֗וּחַ וְהֵ֨מָּה֙ בַּכְּתֻבִ֔ים וְלֹ֥א יָצְא֖וּ הָאֹ֑הֱלָה וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ בַּֽמַּחֲנֶֽה׃Two men, however, had remained in the camp—one named Eldad and the other Medad—and the Spirit rested on them. They were among those listed, but they had not gone out to the tent, and they prophesied in the camp. 27En 'n jongman het gehardloop en dit aan Moses vertel en gesê: “Eldad en Medad profeteer in die kamp.”וַיָּ֣רָץ הַנַּ֔עַר וַיַּגֵּ֥ד לְמֹשֶׁ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אֶלְדָּ֣ד וּמֵידָ֔ד מִֽתְנַבְּאִ֖ים בַּֽמַּחֲנֶֽה׃A young man ran and reported to Moses, “Eldad and Medad are prophesying in the camp.” 28En Josua, die seun van Nun, die dienaar van Moses, uit sy jongmanne, het geantwoord en gesê: “My heer Moses, verbied hulle!”

Of: van sy jongdae af.

וַיַּ֜עַן יְהוֹשֻׁ֣עַ בִּן־נ֗וּן מְשָׁרֵ֥ת מֹשֶׁ֛ה מִבְּחֻרָ֖יו וַיֹּאמַ֑ר אֲדֹנִ֥י מֹשֶׁ֖ה כְּלָאֵֽם׃Joshua son of Nun, the attendant to Moses since youth, spoke up and said, “Moses, my lord, stop them!” 29En Moses het vir hom gesê: “Is jy vir my jaloers? Ag, was die hele volk van die HERE maar profete, dat die HERE Sy Gees op hulle gee!”

Letterlik: en wie sal gee dat die hele volk van die HERE profete is.

וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מֹשֶׁ֔ה הַֽמְקַנֵּ֥א אַתָּ֖ה לִ֑י וּמִ֨י יִתֵּ֜ן כָּל־עַ֤ם יְהוָה֙ נְבִיאִ֔ים כִּי־יִתֵּ֧ן יְהוָ֛ה אֶת־רוּח֖וֹ עֲלֵיהֶֽם׃But Moses replied, “Are you jealous on my account? I wish that all the LORD’s people were prophets and that the LORD would place His Spirit on them!” 30En Moses het na die kamp teruggegaan, hy en die ouderlinge van Israel.וַיֵּאָסֵ֥ף מֹשֶׁ֖ה אֶל־הַֽמַּחֲנֶ֑ה ה֖וּא וְזִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃Then Moses returned to the camp, along with the elders of Israel.

31Toe het 'n wind van die HERE af vertrek en kwartels van die see af aangedryf en hulle oor die kamp laat neerval, omtrent 'n dagreis aan die een kant en omtrent 'n dagreis aan die ander kant, rondom die kamp, en omtrent twee el bo-op die grond.

Ongeveer 90 sentimeter.

וְר֜וּחַ נָסַ֣ע׀ מֵאֵ֣ת יְהוָ֗ה וַיָּ֣גָז שַׂלְוִים֮ מִן־הַיָּם֒ וַיִּטֹּ֨שׁ עַל־הַֽמַּחֲנֶ֜ה כְּדֶ֧רֶךְ י֣וֹם כֹּ֗ה וּכְדֶ֤רֶךְ יוֹם֙ כֹּ֔ה סְבִיב֖וֹת הַֽמַּחֲנֶ֑ה וּכְאַמָּתַ֖יִם עַל־פְּנֵ֥י הָאָֽרֶץ׃Now a wind sent by the LORD came up, drove in quail from the sea, and brought them near the camp, about two cubits above the surface of the ground, for a day’s journey in every direction around the camp. 32En die volk het opgestaan, daardie hele dag en die hele nag en die hele volgende dag, en die kwartels bymekaargemaak; wie die minste gehad het, het tien homer bymekaargemaak; en hulle het dit vir hulleself wyd rondom die kamp uitgesprei.

Ongeveer 2 200 liter.

וַיָּ֣קָם הָעָ֡ם כָּל־הַיּוֹם֩ הַה֨וּא וְכָל־הַלַּ֜יְלָה וְכֹ֣ל׀ י֣וֹם הַֽמָּחֳרָ֗ת וַיַּֽאַסְפוּ֙ אֶת־הַשְּׂלָ֔ו הַמַּמְעִ֕יט אָסַ֖ף עֲשָׂרָ֣ה חֳמָרִ֑ים וַיִּשְׁטְח֤וּ לָהֶם֙ שָׁט֔וֹחַ סְבִיב֖וֹת הַֽמַּחֲנֶֽה׃All that day and night, and all the next day, the people stayed up gathering the quail. No one gathered less than ten homers, and they spread them out all around the camp. 33Die vleis was nog tussen hulle tande, voordat dit gekou was, toe die toorn van die HERE teen die volk ontvlam en die HERE die volk met 'n baie groot slag getref het.

Letterlik: voordat dit afgesny is.

הַבָּשָׂ֗ר עוֹדֶ֨נּוּ֙ בֵּ֣ין שִׁנֵּיהֶ֔ם טֶ֖רֶם יִכָּרֵ֑ת וְאַ֤ף יְהוָה֙ חָרָ֣ה בָעָ֔ם וַיַּ֤ךְ יְהוָה֙ בָּעָ֔ם מַכָּ֖ה רַבָּ֥ה מְאֹֽד׃But while the meat was still between their teeth, before it was chewed, the anger of the LORD burned against the people, and the LORD struck them with a severe plague. 34En die naam van daardie plek is Kibrot-Hattaäwa genoem, want daar het hulle die volk begrawe wat begeer het.

Die naam beteken grafte van die begeerte.

וַיִּקְרָ֛א אֶת־שֵֽׁם־הַמָּק֥וֹם הַה֖וּא קִבְר֣וֹת הַֽתַּאֲוָ֑ה כִּי־שָׁם֙ קָֽבְר֔וּ אֶת־הָעָ֖ם הַמִּתְאַוִּֽים׃So they called that place Kibroth-hattaavah, because there they buried the people who had craved other food.

35Van Kibrot-Hattaäwa af het die volk na Haserot getrek, en hulle was in Haserot.מִקִּבְר֧וֹת הַֽתַּאֲוָ֛ה נָסְע֥וּ הָעָ֖ם חֲצֵר֑וֹת וַיִּהְי֖וּ בַּחֲצֵרֽוֹת׃ פFrom Kibroth-hattaavah the people moved on to Hazeroth, where they remained for some time.