Rigters 11

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Jefta, die Gileadiet, was 'n magtige held, en hy was die seun van 'n hoervrou. En Gilead het Jefta verwek.וְיִפְתָּ֣ח הַגִּלְעָדִ֗י הָיָה֙ גִּבּ֣וֹר חַ֔יִל וְה֖וּא בֶּן־אִשָּׁ֣ה זוֹנָ֑ה וַיּ֥וֹלֶד גִּלְעָ֖ד אֶת־יִפְתָּֽח׃Now Jephthah the Gileadite was a mighty man of valor; he was the son of a prostitute, and Gilead was his father. 2En die vrou van Gilead het vir hom seuns gebaar; en toe die seuns van die vrou groot geword het, het hulle Jefta weggejaag en vir hom gesê: “Jy sal nie in die huis van ons vader erf nie, want jy is die seun van 'n ander vrou.”וַתֵּ֧לֶד אֵֽשֶׁת־גִּלְעָ֛ד ל֖וֹ בָּנִ֑ים וַיִּגְדְּל֨וּ בְֽנֵי־הָאִשָּׁ֜ה וַיְגָרְשׁ֣וּ אֶת־יִפְתָּ֗ח וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא־תִנְחַ֣ל בְּבֵית־אָבִ֔ינוּ כִּ֛י בֶּן־אִשָּׁ֥ה אַחֶ֖רֶת אָֽתָּה׃And Gilead’s wife bore him sons who grew up, drove Jephthah out, and said to him, “You shall have no inheritance in our father’s house, because you are the son of another woman.” 3Toe het Jefta gevlug van sy broers af en in die land Tob gaan woon. En waardelose manne het by Jefta bymekaargekom, en hulle het saam met hom uitgetrek.וַיִּבְרַ֤ח יִפְתָּח֙ מִפְּנֵ֣י אֶחָ֔יו וַיֵּ֖שֶׁב בְּאֶ֣רֶץ ט֑וֹב וַיִּֽתְלַקְּט֤וּ אֶל־יִפְתָּח֙ אֲנָשִׁ֣ים רֵיקִ֔ים וַיֵּצְא֖וּ עִמּֽוֹ׃ פSo Jephthah fled from his brothers and settled in the land of Tob, where worthless men gathered around him and traveled with him.

4En dit het gebeur ná 'n tyd dat die Ammoniete teen Israel oorlog gevoer het.

Letterlik: seuns van Ammon.

וַיְהִ֖י מִיָּמִ֑ים וַיִּלָּחֲמ֥וּ בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃Some time later, when the Ammonites fought against Israel 5En toe die Ammoniete teen Israel oorlog gevoer het, het die ouderlinge van Gilead gegaan om Jefta uit die land Tob te gaan haal.וַיְהִ֕י כַּאֲשֶׁר־נִלְחֲמ֥וּ בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עִם־יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֵּֽלְכוּ֙ זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד לָקַ֥חַת אֶת־יִפְתָּ֖ח מֵאֶ֥רֶץ טֽוֹב׃and made war with them, the elders of Gilead went to get Jephthah from the land of Tob. 6En hulle het vir Jefta gesê: “Kom en wees vir ons 'n aanvoerder, dat ons teen die Ammoniete kan veg.”וַיֹּאמְר֣וּ לְיִפְתָּ֔ח לְכָ֕ה וְהָיִ֥יתָה לָּ֖נוּ לְקָצִ֑ין וְנִֽלָּחֲמָ֖ה בִּבְנֵ֥י עַמּֽוֹן׃“Come,” they said, “be our commander, so that we can fight against the Ammonites.” 7Maar Jefta het vir die ouderlinge van Gilead gesê: “Was dit nie julle wat my gehaat en my uit die huis van my vader weggejaag het nie? Hoekom kom julle nou na my toe, nou dat julle in nood is?”וַיֹּ֤אמֶר יִפְתָּח֙ לְזִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד הֲלֹ֤א אַתֶּם֙ שְׂנֵאתֶ֣ם אוֹתִ֔י וַתְּגָרְשׁ֖וּנִי מִבֵּ֣ית אָבִ֑י וּמַדּ֜וּעַ בָּאתֶ֤ם אֵלַי֙ עַ֔תָּה כַּאֲשֶׁ֖ר צַ֥ר לָכֶֽם׃Jephthah replied to the elders of Gilead, “Did you not hate me and expel me from my father’s house? Why then have you come to me now, when you are in distress?” 8En die ouderlinge van Gilead het vir Jefta gesê: “Daarom het ons nou na jou toe teruggekeer, dat jy met ons saamgaan en teen die Ammoniete veg; en jy sal vir ons hoof wees oor al die inwoners van Gilead.”וַיֹּאמְרוּ֩ זִקְנֵ֨י גִלְעָ֜ד אֶל־יִפְתָּ֗ח לָכֵן֙ עַתָּה֙ שַׁ֣בְנוּ אֵלֶ֔יךָ וְהָלַכְתָּ֣ עִמָּ֔נוּ וְנִלְחַמְתָּ֖ בִּבְנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיִ֤יתָ לָּ֨נוּ֙ לְרֹ֔אשׁ לְכֹ֖ל יֹשְׁבֵ֥י גִלְעָֽד׃They answered Jephthah, “This is why we now turn to you, that you may go with us, fight the Ammonites, and become leader over all of us who live in Gilead.” 9En Jefta het vir die ouderlinge van Gilead gesê: “As julle my laat terugkeer om teen die Ammoniete te veg, en die HERE hulle aan my oorgee, sal ek vir julle hoof wees.”

Letterlik: hulle voor my gee.

וַיֹּ֨אמֶר יִפְתָּ֜ח אֶל־זִקְנֵ֣י גִלְעָ֗ד אִם־מְשִׁיבִ֨ים אַתֶּ֤ם אוֹתִי֙ לְהִלָּחֵם֙ בִּבְנֵ֣י עַמּ֔וֹן וְנָתַ֧ן יְהוָ֛ה אוֹתָ֖ם לְפָנָ֑י אָנֹכִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָכֶ֖ם לְרֹֽאשׁ׃But Jephthah asked them, “If you take me back to fight the Ammonites and the LORD gives them to me, will I really be your leader?” 10Die ouderlinge van Gilead het vir Jefta gesê: “Die HERE sal hoorder wees tussen ons: as ons nie volgens jou woord so doen nie!”

Of: Die HERE is hoorder tussen ons; ons sal beslis volgens jou woord doen.

וַיֹּאמְר֥וּ זִקְנֵֽי־גִלְעָ֖ד אֶל־יִפְתָּ֑ח יְהוָ֗ה יִהְיֶ֤ה שֹׁמֵ֨עַ֙ בֵּֽינוֹתֵ֔ינוּ אִם־לֹ֥א כִדְבָרְךָ֖ כֵּ֥ן נַעֲשֶֽׂה׃And the elders of Gilead said to Jephthah, “The LORD is our witness if we do not do as you say.” 11Toe het Jefta met die ouderlinge van Gilead saamgegaan, en die volk het hom oor hulle as hoof en aanvoerder aangestel; en Jefta het al sy woorde voor die aangesig van die HERE in Mispa gespreek.וַיֵּ֤לֶךְ יִפְתָּח֙ עִם־זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד וַיָּשִׂ֨ימוּ הָעָ֥ם אוֹת֛וֹ עֲלֵיהֶ֖ם לְרֹ֣אשׁ וּלְקָצִ֑ין וַיְדַבֵּ֨ר יִפְתָּ֧ח אֶת־כָּל־דְּבָרָ֛יו לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בַּמִּצְפָּֽה׃ פSo Jephthah went with the elders of Gilead, and the people made him their leader and commander. And Jephthah repeated all his terms in the presence of the LORD at Mizpah.

12Toe het Jefta boodskappers na die koning van die Ammoniete gestuur en gesê: “Wat is daar tussen my en jou, dat jy na my toe gekom het om in my land oorlog te voer?”וַיִּשְׁלַ֤ח יִפְתָּח֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־מֶ֥לֶךְ בְּנֵֽי־עַמּ֖וֹן לֵאמֹ֑ר מַה־לִּ֣י וָלָ֔ךְ כִּֽי־בָ֥אתָ אֵלַ֖י לְהִלָּחֵ֥ם בְּאַרְצִֽי׃Then Jephthah sent messengers to the king of the Ammonites, saying, “What do you have against me that you have come to fight against my land?” 13En die koning van die Ammoniete het vir die boodskappers van Jefta gesê: “Omdat Israel my land geneem het toe hy uit Egipte opgetrek het, van die Arnon af tot by die Jabbok en tot by die Jordaan. Gee dit dan nou in vrede terug.”וַיֹּאמֶר֩ מֶ֨לֶךְ בְּנֵי־עַמּ֜וֹן אֶל־מַלְאֲכֵ֣י יִפְתָּ֗ח כִּֽי־לָקַ֨ח יִשְׂרָאֵ֤ל אֶת־אַרְצִי֙ בַּעֲלוֹת֣וֹ מִמִּצְרַ֔יִם מֵאַרְנ֥וֹן וְעַד־הַיַּבֹּ֖ק וְעַד־הַיַּרְדֵּ֑ן וְעַתָּ֕ה הָשִׁ֥יבָה אֶתְהֶ֖ן בְּשָׁלֽוֹם׃The king of the Ammonites answered Jephthah’s messengers, “When Israel came up out of Egypt, they seized my land, from the Arnon to the Jabbok and all the way to the Jordan. Now, therefore, restore it peaceably.” 14En Jefta het weer boodskappers na die koning van die Ammoniete gestuur,וַיּ֥וֹסֶף ע֖וֹד יִפְתָּ֑ח וַיִּשְׁלַח֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־מֶ֖לֶךְ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃Jephthah again sent messengers to the king of the Ammonites 15en vir hom gesê: “So sê Jefta: Israel het nie die land van Moab en die land van die Ammoniete geneem nie.וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ כֹּ֖ה אָמַ֣ר יִפְתָּ֑ח לֹֽא־לָקַ֤ח יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וְאֶת־אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃to tell him, “This is what Jephthah says: Israel did not take away the land of Moab or of the Ammonites. 16Want toe hulle uit Egipte opgetrek het, het Israel deur die woestyn getrek tot by die Rietsee en by Kades gekom.כִּ֖י בַּעֲלוֹתָ֣ם מִמִּצְרָ֑יִם וַיֵּ֨לֶךְ יִשְׂרָאֵ֤ל בַּמִּדְבָּר֙ עַד־יַם־ס֔וּף וַיָּבֹ֖א קָדֵֽשָׁה׃But when Israel came up out of Egypt, they traveled through the wilderness to the Red Sea and came to Kadesh. 17En Israel het boodskappers na die koning van Edom gestuur om te sê: ‘Laat my tog deur jou land trek.’ Maar die koning van Edom het nie geluister nie. En hy het ook na die koning van Moab gestuur, maar hy wou nie. So het Israel in Kades gebly.וַיִּשְׁלַ֣ח יִשְׂרָאֵ֣ל מַלְאָכִ֣ים׀ אֶל־מֶלֶךְ֩ אֱד֨וֹם׀ לֵאמֹ֜ר אֶעְבְּרָה־נָּ֣א בְאַרְצֶ֗ךָ וְלֹ֤א שָׁמַע֙ מֶ֣לֶךְ אֱד֔וֹם וְגַ֨ם אֶל־מֶ֧לֶךְ מוֹאָ֛ב שָׁלַ֖ח וְלֹ֣א אָבָ֑ה וַיֵּ֥שֶׁב יִשְׂרָאֵ֖ל בְּקָדֵֽשׁ׃Then Israel sent messengers to the king of Edom, saying, ‘Please let us pass through your land,’ but the king of Edom would not listen. They also sent messengers to the king of Moab, but he would not consent. So Israel stayed in Kadesh. 18Toe het hy deur die woestyn getrek en om die land van Edom en die land van Moab getrek, en aan die oostekant van die land van Moab gekom, en hulle het oorkant die Arnon kamp opgeslaan; maar hulle het nie in die gebied van Moab gekom nie, want die Arnon is die grens van Moab.

Letterlik: van die opgang van die son.

וַיֵּ֣לֶךְ בַּמִּדְבָּ֗ר וַיָּ֜סָב אֶת־אֶ֤רֶץ אֱדוֹם֙ וְאֶת־אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֤א מִמִּזְרַח־שֶׁ֨מֶשׁ֙ לְאֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב וַֽיַּחֲנ֖וּן בְּעֵ֣בֶר אַרְנ֑וֹן וְלֹא־בָ֨אוּ֙ בִּגְב֣וּל מוֹאָ֔ב כִּ֥י אַרְנ֖וֹן גְּב֥וּל מוֹאָֽב׃Then Israel traveled through the wilderness and bypassed the lands of Edom and Moab. They came to the east side of the land of Moab and camped on the other side of the Arnon. But they did not enter the territory of Moab, since the Arnon was its border. 19En Israel het boodskappers na Sihon, die koning van die Amoriete, die koning van Hesbon, gestuur; en Israel het vir hom gesê: ‘Laat ons tog deur jou land trek tot by my plek.’וַיִּשְׁלַ֤ח יִשְׂרָאֵל֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל־סִיח֥וֹן מֶֽלֶךְ־הָאֱמֹרִ֖י מֶ֣לֶךְ חֶשְׁבּ֑וֹן וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל נַעְבְּרָה־נָּ֥א בְאַרְצְךָ֖ עַד־מְקוֹמִֽי׃And Israel sent messengers to Sihon king of the Amorites, who ruled in Heshbon, and said to him, ‘Please let us pass through your land into our own place.’ 20Maar Sihon het Israel nie vertrou om deur sy gebied te trek nie. Sihon het sy hele volk versamel, en hulle het by Jahas laer opgeslaan, en hy het teen Israel geveg.וְלֹא־הֶאֱמִ֨ין סִיח֤וֹן אֶת־יִשְׂרָאֵל֙ עֲבֹ֣ר בִּגְבֻל֔וֹ וַיֶּאֱסֹ֤ף סִיחוֹן֙ אֶת־כָּל־עַמּ֔וֹ וַֽיַּחֲנ֖וּ בְּיָ֑הְצָה וַיִּלָּ֖חֶם עִם־יִשְׂרָאֵֽל׃But Sihon would not trust Israel to pass through his territory. So he gathered all his people, encamped in Jahaz, and fought with Israel. 21En die HERE, die God van Israel, het Sihon en al sy volk in die hand van Israel gegee, en hulle het hulle verslaan; en Israel het die hele land van die Amoriete, die inwoners van daardie land, in besit geneem.וַ֠יִּתֵּן יְהוָ֨ה אֱלֹהֵֽי־יִשְׂרָאֵ֜ל אֶת־סִיח֧וֹן וְאֶת־כָּל־עַמּ֛וֹ בְּיַ֥ד יִשְׂרָאֵ֖ל וַיַּכּ֑וּם וַיִּירַשׁ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֚ת כָּל־אֶ֣רֶץ הָאֱמֹרִ֔י יוֹשֵׁ֖ב הָאָ֥רֶץ הַהִֽיא׃Then the LORD, the God of Israel, delivered Sihon and all his people into the hand of Israel, who defeated them. So Israel took possession of all the land of the Amorites who inhabited that country, 22En hulle het die hele gebied van die Amoriete in besit geneem, van die Arnon af tot by die Jabbok en van die woestyn af tot by die Jordaan.וַיִּ֣ירְשׁ֔וּ אֵ֖ת כָּל־גְּב֣וּל הָאֱמֹרִ֑י מֵֽאַרְנוֹן֙ וְעַד־הַיַּבֹּ֔ק וּמִן־הַמִּדְבָּ֖ר וְעַד־הַיַּרְדֵּֽן׃seizing all the land from the Arnon to the Jabbok and from the wilderness to the Jordan. 23En nou, die HERE, die God van Israel, het die Amoriete van voor Sy volk Israel uit verdryf — en jy, sal jy hulle in besit neem?וְעַתָּ֞ה יְהוָ֣ה׀ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הוֹרִישׁ֙ אֶת־הָ֣אֱמֹרִ֔י מִפְּנֵ֖י עַמּ֣וֹ יִשְׂרָאֵ֑ל וְאַתָּ֖ה תִּירָשֶֽׁנּוּ׃Now since the LORD, the God of Israel, has driven out the Amorites from before His people Israel, should you now possess it? 24Is dit nie so nie: wat Kemos, jou god, jou laat besit, dit neem jy in besit; en alles wat die HERE, ons God, voor ons uit verdryf het, dit neem ons in besit.הֲלֹ֞א אֵ֣ת אֲשֶׁ֧ר יוֹרִֽישְׁךָ֛ כְּמ֥וֹשׁ אֱלֹהֶ֖יךָ אוֹת֥וֹ תִירָ֑שׁ וְאֵת֩ כָּל־אֲשֶׁ֨ר הוֹרִ֜ישׁ יְהוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ מִפָּנֵ֖ינוּ אוֹת֥וֹ נִירָֽשׁ׃Do you not possess whatever your god Chemosh grants you? So also, we possess whatever the LORD our God has granted us. 25En nou, is jy dan werklik beter as Balak, die seun van Sippor, die koning van Moab? Het hy ooit met Israel getwis, of het hy ooit teen hulle geveg?וְעַתָּ֗ה הֲט֥וֹב טוֹב֙ אַתָּ֔ה מִבָּלָ֥ק בֶּן־צִפּ֖וֹר מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֑ב הֲר֥וֹב רָב֙ עִם־יִשְׂרָאֵ֔ל אִם־נִלְחֹ֥ם נִלְחַ֖ם בָּֽם׃Are you now so much better than Balak son of Zippor, king of Moab? Did he ever contend with Israel or fight against them? 26Terwyl Israel 300 jaar lank in Hesbon en sy dorpe, in Aroër en sy dorpe en in al die stede langs die Arnon gewoon het — waarom het julle dit nie in daardie tyd bevry nie?

Letterlik: sy dogters.

בְּשֶׁ֣בֶת יִ֠שְׂרָאֵל בְּחֶשְׁבּ֨וֹן וּבִבְנוֹתֶ֜יהָ וּבְעַרְע֣וֹר וּבִבְנוֹתֶ֗יהָ וּבְכָל־הֶֽעָרִים֙ אֲשֶׁר֙ עַל־יְדֵ֣י אַרְנ֔וֹן שְׁלֹ֥שׁ מֵא֖וֹת שָׁנָ֑ה וּמַדּ֥וּעַ לֹֽא־הִצַּלְתֶּ֖ם בָּעֵ֥ת הַהִֽיא׃For three hundred years Israel has lived in Heshbon, Aroer, and their villages, as well as all the cities along the banks of the Arnon. Why did you not take them back during that time? 27Ek het nie teen jou gesondig nie, maar jy doen my kwaad deur teen my oorlog te voer. Mag die HERE, die rigter, vandag regspreek tussen die Israeliete en die Ammoniete.”וְאָֽנֹכִי֙ לֹֽא־חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֞ה עֹשֶׂ֥ה אִתִּ֛י רָעָ֖ה לְהִלָּ֣חֶם בִּ֑י יִשְׁפֹּ֨ט יְהוָ֤ה הַשֹּׁפֵט֙ הַיּ֔וֹם בֵּ֚ין בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וּבֵ֖ין בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃I have not sinned against you, but you have done me wrong by waging war against me. May the LORD, the Judge, decide today between the Israelites and the Ammonites.” 28Maar die koning van die Ammoniete het nie geluister na die woorde van Jefta wat hy na hom gestuur het nie.וְלֹ֣א שָׁמַ֔ע מֶ֖לֶךְ בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן אֶל־דִּבְרֵ֣י יִפְתָּ֔ח אֲשֶׁ֥ר שָׁלַ֖ח אֵלָֽיו׃ פBut the king of the Ammonites paid no heed to the message Jephthah sent him.

29Toe was die Gees van die HERE oor Jefta, en hy het deur Gilead en Manasse getrek; en hy het deur Mispa in Gilead getrek, en van Mispa in Gilead het hy na die Ammoniete oorgegaan.וַתְּהִ֤י עַל־יִפְתָּח֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וַיַּעֲבֹ֥ר אֶת־הַגִּלְעָ֖ד וְאֶת־מְנַשֶּׁ֑ה וַֽיַּעֲבֹר֙ אֶת־מִצְפֵּ֣ה גִלְעָ֔ד וּמִמִּצְפֵּ֣ה גִלְעָ֔ד עָבַ֖ר בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃Then the Spirit of the LORD came upon Jephthah, and he passed through Gilead and Manasseh, then through Mizpah of Gilead. And from there he advanced against the Ammonites. 30En Jefta het 'n gelofte aan die HERE gedoen en gesê: “As U die Ammoniete werklik in my hand gee,וַיִּדַּ֨ר יִפְתָּ֥ח נֶ֛דֶר לַיהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אִם־נָת֥וֹן תִּתֵּ֛ן אֶת־בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן בְּיָדִֽי׃Jephthah made this vow to the LORD: “If indeed You will deliver the Ammonites into my hand, 31dan sal dit wees dat wat ook al uit die deure van my huis uitkom om my tegemoet te gaan wanneer ek in vrede van die Ammoniete terugkeer, aan die HERE sal behoort, en ek sal dit as brandoffer opoffer.”

Of: …sal aan die HERE behoort, of ek sal dit as brandoffer opoffer.

וְהָיָ֣ה הַיּוֹצֵ֗א אֲשֶׁ֨ר יֵצֵ֜א מִדַּלְתֵ֤י בֵיתִי֙ לִקְרָאתִ֔י בְּשׁוּבִ֥י בְשָׁל֖וֹם מִבְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיָה֙ לַֽיהוָ֔ה וְהַעֲלִיתִ֖הוּ עוֹלָֽה׃ פthen whatever comes out the door of my house to greet me on my triumphant return from the Ammonites will belong to the LORD, and I will offer it up as a burnt offering.” 32Toe het Jefta oorgegaan na die Ammoniete om teen hulle oorlog te voer, en die HERE het hulle in sy hand gegee.וַיַּעֲבֹ֥ר יִפְתָּ֛ח אֶל־בְּנֵ֥י עַמּ֖וֹן לְהִלָּ֣חֶם בָּ֑ם וַיִתְּנֵ֥ם יְהוָ֖ה בְּיָדֽוֹ׃So Jephthah crossed over to the Ammonites to fight against them, and the LORD delivered them into his hand. 33En hy het hulle verslaan van Aroër af tot waar jy by Minnit kom, 20 stede, en tot by Abel-Keramim, 'n baie groot slag; en die Ammoniete is voor die Israeliete onderwerp.וַיַּכֵּ֡ם מֵעֲרוֹעֵר֩ וְעַד־בּוֹאֲךָ֨ מִנִּ֜ית עֶשְׂרִ֣ים עִ֗יר וְעַד֙ אָבֵ֣ל כְּרָמִ֔ים מַכָּ֖ה גְּדוֹלָ֣ה מְאֹ֑ד וַיִּכָּֽנְעוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ פWith a great blow he devastated twenty cities from Aroer to the vicinity of Minnith, as far as Abel-keramim. So the Ammonites were subdued before the Israelites.

34En toe Jefta by Mispa by sy huis kom, kyk, daar kom sy dogter uit hom tegemoet met tamboeryne en koordanse; en sy alleen was 'n enigste kind; hy het buiten haar geen seun of dogter gehad nie.

Letterlik: hy het nie van hom seun of dogter gehad nie.

וַיָּבֹ֨א יִפְתָּ֣ח הַמִּצְפָּה֮ אֶל־בֵּיתוֹ֒ וְהִנֵּ֤ה בִתּוֹ֙ יֹצֵ֣את לִקְרָאת֔וֹ בְתֻפִּ֖ים וּבִמְחֹל֑וֹת וְרַק֙ הִ֣יא יְחִידָ֔ה אֵֽין־ל֥וֹ מִמֶּ֛נּוּ בֵּ֖ן אוֹ־בַֽת׃And when Jephthah returned home to Mizpah, there was his daughter coming out to meet him with tambourines and dancing! She was his only child; he had no son or daughter besides her. 35En toe hy haar sien, het hy sy klere geskeur en gesê: “Ag, my dogter! Jy het my heeltemal neergebuig, en jy is onder dié wat my teister! Want ek het my mond teenoor die HERE oopgemaak, en ek kan nie terugkeer nie.”וַיְהִי֩ כִרְאוֹת֨וֹ אוֹתָ֜הּ וַיִּקְרַ֣ע אֶת־בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֨אמֶר֙ אֲהָ֤הּ בִּתִּי֙ הַכְרֵ֣עַ הִכְרַעְתִּ֔נִי וְאַ֖תְּ הָיִ֣יתְ בְּעֹֽכְרָ֑י וְאָנֹכִ֗י פָּצִ֤יתִי־פִי֙ אֶל־יְהוָ֔ה וְלֹ֥א אוּכַ֖ל לָשֽׁוּב׃As soon as Jephthah saw her, he tore his clothes and said, “No! Not my daughter! You have brought me to my knees! You have brought great misery upon me, for I have given my word to the LORD and cannot take it back.”

36Sy het vir hom gesê: “My vader, jy het jou mond teenoor die HERE oopgemaak. Doen met my soos wat uit jou mond uitgegaan het, nadat die HERE vir jou wraak geneem het op jou vyande, die Ammoniete.”וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו אָבִי֙ פָּצִ֤יתָה אֶת־פִּ֨יךָ֙ אֶל־יְהוָ֔ה עֲשֵׂ֣ה לִ֔י כַּאֲשֶׁ֖ר יָצָ֣א מִפִּ֑יךָ אַחֲרֵ֡י אֲשֶׁ֣ר עָשָׂה֩ לְךָ֙ יְהוָ֧ה נְקָמ֛וֹת מֵאֹיְבֶ֖יךָ מִבְּנֵ֥י עַמּֽוֹן׃“My father,” she replied, “you have given your word to the LORD. Do to me as you have said, for the LORD has avenged you of your enemies, the Ammonites.” 37En sy het vir haar vader gesê: “Laat hierdie saak vir my gedoen word: laat my twee maande met rus, dat ek kan gaan en op die berge kan afgaan, en oor my maagdom kan ween, ek self.”וַתֹּ֨אמֶר֙ אֶל־אָבִ֔יהָ יֵעָ֥שֶׂה לִּ֖י הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה הַרְפֵּ֨ה מִמֶּ֜נִּי שְׁנַ֣יִם חֳדָשִׁ֗ים וְאֵֽלְכָה֙ וְיָרַדְתִּ֣י עַל־הֶֽהָרִ֔ים וְאֶבְכֶּה֙ עַל־בְּתוּלַ֔י אָנֹכִ֖י׃She also said to her father, “Let me do this one thing: Let me wander for two months through the mountains with my friends and mourn my virginity.” 38En hy het gesê: “Gaan.” En hy het haar twee maande weggestuur; en sy het gegaan, sy en haar vriendinne, en op die berge oor haar maagdelikheid geween.וַיֹּ֣אמֶר לֵ֔כִי וַיִּשְׁלַ֥ח אוֹתָ֖הּ שְׁנֵ֣י חֳדָשִׁ֑ים וַתֵּ֤לֶךְ הִיא֙ וְרֵ֣עוֹתֶ֔יהָ וַתֵּ֥בְךְּ עַל־בְּתוּלֶ֖יהָ עַל־הֶהָרִֽים׃“Go,” he said. And he sent her away for two months. So she left with her friends and mourned her virginity upon the mountains. 39En aan die einde van twee maande het sy na haar vader teruggekeer, en hy het aan haar sy gelofte wat hy gedoen het, voltrek; en sy het geen man geken nie. En dit het 'n insetting in Israel geword:וַיְהִ֞י מִקֵּ֣ץ׀ שְׁנַ֣יִם חֳדָשִׁ֗ים וַתָּ֨שָׁב֙ אֶל־אָבִ֔יהָ וַיַּ֣עַשׂ לָ֔הּ אֶת־נִדְר֖וֹ אֲשֶׁ֣ר נָדָ֑ר וְהִיא֙ לֹא־יָדְעָ֣ה אִ֔ישׁ וַתְּהִי־חֹ֖ק בְּיִשְׂרָאֵֽל׃After two months, she returned to her father, and he did to her as he had vowed. And she had never had relations with a man. So it has become a custom in Israel 40van jaar tot jaar gaan die dogters van Israel om die dogter van Jefta, die Gileadiet, te besing, vier dae in die jaar.

Letterlik: van dae tot dae.

Of: te beween.

מִיָּמִ֣ים׀ יָמִ֗ימָה תֵּלַ֨כְנָה֙ בְּנ֣וֹת יִשְׂרָאֵ֔ל לְתַנּ֕וֹת לְבַת־יִפְתָּ֖ח הַגִּלְעָדִ֑י אַרְבַּ֥עַת יָמִ֖ים בַּשָּׁנָֽה׃ סthat each year the young women of Israel go out for four days to lament the daughter of Jephthah the Gileadite.