Eksodus 5

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Daarna het Moses en Aäron gekom en vir Farao gesê: “So sê die HERE, die God van Israel: ‘Laat My volk gaan, sodat hulle vir My 'n fees kan hou in die woestyn.’ ”וְאַחַ֗ר בָּ֚אוּ מֹשֶׁ֣ה וְאַהֲרֹ֔ן וַיֹּאמְר֖וּ אֶל־פַּרְעֹ֑ה כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל שַׁלַּח֙ אֶת־עַמִּ֔י וְיָחֹ֥גּוּ לִ֖י בַּמִּדְבָּֽר׃After that, Moses and Aaron went to Pharaoh and said, “This is what the LORD, the God of Israel, says: ‘Let My people go, so that they may hold a feast to Me in the wilderness.’” 2Maar Farao het gesê: “Wie is die HERE, dat ek na Sy stem moet luister om Israel te laat gaan? Ek ken die HERE nie, en Israel sal ek ook nie laat gaan nie.”וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֔ה מִ֤י יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר אֶשְׁמַ֣ע בְּקֹל֔וֹ לְשַׁלַּ֖ח אֶת־יִשְׂרָאֵ֑ל לֹ֤א יָדַ֨עְתִּי֙ אֶת־יְהוָ֔ה וְגַ֥ם אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל לֹ֥א אֲשַׁלֵּֽחַ׃But Pharaoh replied, “Who is the LORD that I should obey His voice and let Israel go? I do not know the LORD, and I will not let Israel go.” 3Toe sê hulle: “Die God van die Hebreërs het ons ontmoet. Laat ons tog drie dae se pad ver die woestyn in gaan en aan die HERE ons God offer, anders tref Hy ons met die pes of met die swaard.”

Of: het aan ons verskyn.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֱלֹהֵ֥י הָעִבְרִ֖ים נִקְרָ֣א עָלֵ֑ינוּ נֵ֣לֲכָה נָּ֡א דֶּרֶךְ֩ שְׁלֹ֨שֶׁת יָמִ֜ים בַּמִּדְבָּ֗ר וְנִזְבְּחָה֙ לַֽיהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ פֶּ֨ן־יִפְגָּעֵ֔נוּ בַּדֶּ֖בֶר א֥וֹ בֶחָֽרֶב׃“The God of the Hebrews has met with us,” they answered. “Please let us go on a three-day journey into the wilderness to sacrifice to the LORD our God, or He may strike us with plagues or with the sword.” 4Toe het die koning van Egipte vir hulle gesê: “Waarom, Moses en Aäron, hou julle die volk van hulle werk af? Gaan na julle laste toe!”וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ מֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם לָ֚מָּה מֹשֶׁ֣ה וְאַהֲרֹ֔ן תַּפְרִ֥יעוּ אֶת־הָעָ֖ם מִמַּֽעֲשָׂ֑יו לְכ֖וּ לְסִבְלֹתֵיכֶֽם׃But the king of Egypt said to them, “Moses and Aaron, why do you draw the people away from their work? Get back to your labor!” 5Farao het gesê: “Kyk, die volk van die land is nou baie, en julle laat hulle ophou met hulle laste.”וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֔ה הֵן־רַבִּ֥ים עַתָּ֖ה עַ֣ם הָאָ֑רֶץ וְהִשְׁבַּתֶּ֥ם אֹתָ֖ם מִסִּבְלֹתָֽם׃Pharaoh also said, “Look, the people of the land are now numerous, and you would be stopping them from their labor.”

6Op daardie dag het Farao die drywers oor die volk en sy voormanne beveel:וַיְצַ֥ו פַּרְעֹ֖ה בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא אֶת־הַנֹּגְשִׂ֣ים בָּעָ֔ם וְאֶת־שֹׁטְרָ֖יו לֵאמֹֽר׃That same day Pharaoh commanded the taskmasters of the people and their foremen: 7“Julle mag nie langer strooi aan die volk gee om die stene te maak soos gister en eergister nie; hulle moet self gaan en vir hulle strooi bymekaarmaak.לֹ֣א תֹאסִפ֞וּן לָתֵ֨ת תֶּ֧בֶן לָעָ֛ם לִלְבֹּ֥ן הַלְּבֵנִ֖ים כִּתְמ֣וֹל שִׁלְשֹׁ֑ם הֵ֚ם יֵֽלְכ֔וּ וְקֹשְׁשׁ֥וּ לָהֶ֖ם תֶּֽבֶן׃“You shall no longer supply the people with straw for making bricks. They must go and gather their own straw. 8Maar die hoeveelheid stene wat hulle gister en eergister gemaak het, moet julle op hulle lê; julle mag niks daarvan verminder nie, want hulle is lui. Daarom skreeu hulle en sê: ‘Laat ons gaan, laat ons offer aan ons God.’וְאֶת־מַתְכֹּ֨נֶת הַלְּבֵנִ֜ים אֲשֶׁ֣ר הֵם֩ עֹשִׂ֨ים תְּמ֤וֹל שִׁלְשֹׁם֙ תָּשִׂ֣ימוּ עֲלֵיהֶ֔ם לֹ֥א תִגְרְע֖וּ מִמֶּ֑נּוּ כִּֽי־נִרְפִּ֣ים הֵ֔ם עַל־כֵּ֗ן הֵ֤ם צֹֽעֲקִים֙ לֵאמֹ֔ר נֵלְכָ֖ה נִזְבְּחָ֥ה לֵאלֹהֵֽינוּ׃But require of them the same quota of bricks as before; do not reduce it. For they are lazy; that is why they are crying out, ‘Let us go and sacrifice to our God.’ 9Laat die werk swaar druk op die manne, sodat hulle daaraan moet werk en nie ag slaan op leuenagtige woorde nie.”תִּכְבַּ֧ד הָעֲבֹדָ֛ה עַל־הָאֲנָשִׁ֖ים וְיַעֲשׂוּ־בָ֑הּ וְאַל־יִשְׁע֖וּ בְּדִבְרֵי־שָֽׁקֶר׃Make the work harder on the men so they will be occupied and pay no attention to these lies.”

10Toe het die drywers van die volk en sy voormanne uitgegaan en vir die volk gesê: “So sê Farao: ‘Ek gee julle nie strooi nie.וַיֵּ֨צְא֜וּ נֹגְשֵׂ֤י הָעָם֙ וְשֹׁ֣טְרָ֔יו וַיֹּאמְר֥וּ אֶל־הָעָ֖ם לֵאמֹ֑ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר פַּרְעֹ֔ה אֵינֶ֛נִּי נֹתֵ֥ן לָכֶ֖ם תֶּֽבֶן׃So the taskmasters and foremen of the people went out and said to them, “This is what Pharaoh says: ‘I am no longer giving you straw. 11Julle, gaan haal vir julle strooi waar julle dit kan vind, want niks van julle werk word verminder nie.’”אַתֶּ֗ם לְכ֨וּ קְח֤וּ לָכֶם֙ תֶּ֔בֶן מֵאֲשֶׁ֖ר תִּמְצָ֑אוּ כִּ֣י אֵ֥ין נִגְרָ֛ע מֵעֲבֹדַתְכֶ֖ם דָּבָֽר׃Go and get your own straw wherever you can find it; but your workload will in no way be reduced.’” 12Toe het die volk hulle oor die hele land Egipte versprei om stoppels bymekaar te maak vir strooi.וַיָּ֥פֶץ הָעָ֖ם בְּכָל־אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם לְקֹשֵׁ֥שׁ קַ֖שׁ לַתֶּֽבֶן׃So the people scattered all over the land of Egypt to gather stubble for straw. 13En die drywers het aangedring en gesê: “Voltooi julle werk, elke dag se taak op sy dag, net soos toe daar strooi was.”

Letterlik: die saak van 'n dag op sy dag.

וְהַנֹּגְשִׂ֖ים אָצִ֣ים לֵאמֹ֑ר כַּלּ֤וּ מַעֲשֵׂיכֶם֙ דְּבַר־י֣וֹם בְּיוֹמ֔וֹ כַּאֲשֶׁ֖ר בִּהְי֥וֹת הַתֶּֽבֶן׃The taskmasters kept pressing them, saying, “Fulfill your quota each day, just as you did when straw was provided.” 14En die voormanne van die Israeliete, wat Farao se drywers oor hulle aangestel het, is geslaan, en daar is gesê: “Waarom het julle julle voorgeskrewe deel om stene te maak nie voltooi soos gister en eergister nie, nie gister nie en ook nie vandag nie?”וַיֻּכּ֗וּ שֹֽׁטְרֵי֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁר־שָׂ֣מוּ עֲלֵהֶ֔ם נֹגְשֵׂ֥י פַרְעֹ֖ה לֵאמֹ֑ר מַדּ֡וּעַ לֹא֩ כִלִּיתֶ֨ם חָקְכֶ֤ם לִלְבֹּן֙ כִּתְמ֣וֹל שִׁלְשֹׁ֔ם גַּם־תְּמ֖וֹל גַּם־הַיּֽוֹם׃Then the Israelite foremen, whom Pharaoh’s taskmasters had set over the people, were beaten and asked, “Why have you not fulfilled your quota of bricks yesterday or today, as you did before?”

15Toe het die voormanne van die Israeliete gekom en tot Farao geroep: “Waarom doen u so aan u dienaars?וַיָּבֹ֗אוּ שֹֽׁטְרֵי֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּצְעֲק֥וּ אֶל־פַּרְעֹ֖ה לֵאמֹ֑ר לָ֧מָּה תַעֲשֶׂ֦ה כֹ֖ה לַעֲבָדֶֽיךָ׃So the Israelite foremen went and appealed to Pharaoh: “Why are you treating your servants this way? 16Daar word geen strooi aan u dienaars gegee nie, en tog sê hulle vir ons: ‘Maak stene!’ En kyk, u dienaars word geslaan, en u volk sondig.”

Hebreeus onduidelik.

תֶּ֗בֶן אֵ֤ין נִתָּן֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ וּלְבֵנִ֛ים אֹמְרִ֥ים לָ֖נוּ עֲשׂ֑וּ וְהִנֵּ֧ה עֲבָדֶ֛יךָ מֻכִּ֖ים וְחָטָ֥את עַמֶּֽךָ׃No straw has been given to your servants, yet we are told, ‘Make bricks!’ Look, your servants are being beaten, but the fault is with your own people.” 17Maar hy het gesê: “Lui is julle, lui! Daarom sê julle: ‘Laat ons gaan, laat ons aan die HERE offer.’וַיֹּ֛אמֶר נִרְפִּ֥ים אַתֶּ֖ם נִרְפִּ֑ים עַל־כֵּן֙ אַתֶּ֣ם אֹֽמְרִ֔ים נֵלְכָ֖ה נִזְבְּחָ֥ה לַֽיהוָֽה׃“You are slackers!” Pharaoh replied. “Slackers! That is why you keep saying, ‘Let us go and sacrifice to the LORD.’ 18Gaan nou, werk! Strooi sal aan julle nie gegee word nie, maar die vasgestelde hoeveelheid stene moet julle lewer.”וְעַתָּה֙ לְכ֣וּ עִבְד֔וּ וְתֶ֖בֶן לֹא־יִנָּתֵ֣ן לָכֶ֑ם וְתֹ֥כֶן לְבֵנִ֖ים תִּתֵּֽנּוּ׃Now get to work. You will be given no straw, yet you must deliver the full quota of bricks.” 19Die voormanne van die Israeliete het gesien dat hulle in onheil was, toe gesê is: “Julle mag niks van julle stene verminder nie, die dagtaak op sy dag.”

Letterlik: het hulle in onheil gesien.

וַיִּרְא֞וּ שֹֽׁטְרֵ֧י בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֛ל אֹתָ֖ם בְּרָ֣ע לֵאמֹ֑ר לֹא־תִגְרְע֥וּ מִלִּבְנֵיכֶ֖ם דְּבַר־י֥וֹם בְּיוֹמֽוֹ׃The Israelite foremen realized they were in trouble when they were told, “You must not reduce your daily quota of bricks.”

20En hulle het Moses en Aäron teëgekom, wat daar gestaan het om hulle te ontmoet toe hulle by Farao uitkom.וַֽיִּפְגְּעוּ֙ אֶת־מֹשֶׁ֣ה וְאֶֽת־אַהֲרֹ֔ן נִצָּבִ֖ים לִקְרָאתָ֑ם בְּצֵאתָ֖ם מֵאֵ֥ת פַּרְעֹֽה׃When they left Pharaoh, they confronted Moses and Aaron, who stood waiting to meet them. 21Hulle het vir hulle gesê: “Mag die HERE na julle kyk en oordeel, omdat julle ons reuk laat stink het in die oë van Farao en in die oë van sy dienaars, deur 'n swaard in hulle hand te gee om ons te vermoor.”וַיֹּאמְר֣וּ אֲלֵהֶ֔ם יֵ֧רֶא יְהוָ֛ה עֲלֵיכֶ֖ם וְיִשְׁפֹּ֑ט אֲשֶׁ֧ר הִבְאַשְׁתֶּ֣ם אֶת־רֵיחֵ֗נוּ בְּעֵינֵ֤י פַרְעֹה֙ וּבְעֵינֵ֣י עֲבָדָ֔יו לָֽתֶת־חֶ֥רֶב בְּיָדָ֖ם לְהָרְגֵֽנוּ׃“May the LORD look upon you and judge you,” the foremen said, “for you have made us a stench before Pharaoh and his officials; you have placed in their hand a sword to kill us!”

22Toe het Moses na die HERE teruggekeer en gesê: “Here, waarom het U hierdie volk kwaad aangedoen? Waarom tog het U my gestuur?וַיָּ֧שָׁב מֹשֶׁ֛ה אֶל־יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אֲדֹנָ֗י לָמָ֤ה הֲרֵעֹ֨תָה֙ לָעָ֣ם הַזֶּ֔ה לָ֥מָּה זֶּ֖ה שְׁלַחְתָּֽנִי׃So Moses returned to the LORD and asked, “Lord, why have You brought trouble upon this people? Is this why You sent me? 23Vandat ek na Farao gegaan het om in U naam te spreek, het hy hierdie volk kwaad aangedoen, en U het U volk hoegenaamd nie gered nie.”וּמֵאָ֞ז בָּ֤אתִי אֶל־פַּרְעֹה֙ לְדַבֵּ֣ר בִּשְׁמֶ֔ךָ הֵרַ֖ע לָעָ֣ם הַזֶּ֑ה וְהַצֵּ֥ל לֹא־הִצַּ֖לְתָּ אֶת־עַמֶּֽךָ׃Ever since I went to Pharaoh to speak in Your name, he has brought trouble on this people, and You have not delivered Your people in any way.”