Genesis 44

Status van die hoofstuk: konsep

Sien jy iets wat nie reg is nie? Tik op 'n versnommer om die vers na te gaan of 'n verandering voor te stel.

1Toe het hy die een wat oor sy huis aangestel was, beveel: “Maak die sakke van die manne vol voedsel, soveel as wat hulle kan dra, en sit elkeen se geld in die opening van sy sak.

Letterlik: in die mond van sy sak.

וַיְצַ֞ו אֶת־אֲשֶׁ֣ר עַל־בֵּיתוֹ֮ לֵאמֹר֒ מַלֵּ֞א אֶת־אַמְתְּחֹ֤ת הָֽאֲנָשִׁים֙ אֹ֔כֶל כַּאֲשֶׁ֥ר יוּכְל֖וּן שְׂאֵ֑ת וְשִׂ֥ים כֶּֽסֶף־אִ֖ישׁ בְּפִ֥י אַמְתַּחְתּֽוֹ׃Then Joseph instructed his steward: “Fill the men’s sacks with as much food as they can carry, and put each one’s silver in the mouth of his sack. 2En my beker, die silwerbeker, moet jy in die opening van die sak van die jongste sit, saam met die geld vir sy koring.” Hy het toe gedoen volgens die woord wat Josef gespreek het.וְאֶת־גְּבִיעִ֞י גְּבִ֣יעַ הַכֶּ֗סֶף תָּשִׂים֙ בְּפִי֙ אַמְתַּ֣חַת הַקָּטֹ֔ן וְאֵ֖ת כֶּ֣סֶף שִׁבְר֑וֹ וַיַּ֕עַשׂ כִּדְבַ֥ר יוֹסֵ֖ף אֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽר׃Put my cup, the silver one, in the mouth of the youngest one’s sack, along with the silver for his grain.” So the steward did as Joseph had instructed.

3Die môre het dit lig geword, en die manne is weggestuur, hulle en hulle donkies.הַבֹּ֖קֶר א֑וֹר וְהָאֲנָשִׁ֣ים שֻׁלְּח֔וּ הֵ֖מָּה וַחֲמֹרֵיהֶֽם׃At daybreak, the men were sent on their way with their donkeys. 4Hulle het die stad uitgegaan, hulle het nie ver weggegaan nie, toe sê Josef vir die man oor sy huis: “Staan op, jaag die manne agterna! As jy hulle inhaal, sê vir hulle: ‘Waarom het julle kwaad vir goed vergeld?הֵ֠ם יָֽצְא֣וּ אֶת־הָעִיר֮ לֹ֣א הִרְחִיקוּ֒ וְיוֹסֵ֤ף אָמַר֙ לַֽאֲשֶׁ֣ר עַל־בֵּית֔וֹ ק֥וּם רְדֹ֖ף אַחֲרֵ֣י הָֽאֲנָשִׁ֑ים וְהִשַּׂגְתָּם֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם לָ֛מָּה שִׁלַּמְתֶּ֥ם רָעָ֖ה תַּ֥חַת טוֹבָֽה׃They had not gone far from the city when Joseph told his steward, “Pursue the men at once, and when you overtake them, ask, ‘Why have you repaid good with evil? 5Is dit nie dít waaruit my heer drink en waarmee hy beslis waarsê nie? Julle het kwaad gedoen met wat julle gedoen het.’ ”הֲל֣וֹא זֶ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִשְׁתֶּ֤ה אֲדֹנִי֙ בּ֔וֹ וְה֕וּא נַחֵ֥שׁ יְנַחֵ֖שׁ בּ֑וֹ הֲרֵעֹתֶ֖ם אֲשֶׁ֥ר עֲשִׂיתֶֽם׃Is this not the cup my master drinks from and uses for divination? What you have done is wicked!’”

6Hy het hulle ingehaal en hierdie woorde met hulle gespreek.וַֽיַּשִּׂגֵ֑ם וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם אֶת־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃When the steward overtook them, he relayed these words to them. 7Maar hulle het vir hom gesê: “Waarom spreek my heer sulke woorde? Ver sy dit van u dienaars om so iets te doen!וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔יו לָ֚מָּה יְדַבֵּ֣ר אֲדֹנִ֔י כַּדְּבָרִ֖ים הָאֵ֑לֶּה חָלִ֨ילָה֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ מֵעֲשׂ֖וֹת כַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃“Why does my lord say these things?” they asked. “Your servants could not possibly do such a thing. 8Kyk, die geld wat ons in die opening van ons sakke gekry het, het ons van die land Kanaän af na u teruggebring. Hoe sou ons dan uit die huis van u heer silwer of goud steel?הֵ֣ן כֶּ֗סֶף אֲשֶׁ֤ר מָצָ֨אנוּ֙ בְּפִ֣י אַמְתְּחֹתֵ֔ינוּ הֱשִׁיבֹ֥נוּ אֵלֶ֖יךָ מֵאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְאֵ֗יךְ נִגְנֹב֙ מִבֵּ֣ית אֲדֹנֶ֔יךָ כֶּ֖סֶף א֥וֹ זָהָֽב׃We even brought back to you from the land of Canaan the silver we found in the mouths of our sacks. Why would we steal silver or gold from your master’s house? 9By wie van u dienaars dit gevind word, hy moet sterf, en ons self sal ook slawe van my heer wees.”אֲשֶׁ֨ר יִמָּצֵ֥א אִתּ֛וֹ מֵעֲבָדֶ֖יךָ וָמֵ֑ת וְגַם־אֲנַ֕חְנוּ נִֽהְיֶ֥ה לַֽאדֹנִ֖י לַעֲבָדִֽים׃If any of your servants is found to have it, he must die, and the rest will become slaves of my lord.” 10En hy sê: “Ook nou, laat dit wees soos julle woorde: by wie dit gevind word, hy sal my slaaf wees, en julle sal onskuldig wees.”וַיֹּ֕אמֶר גַּם־עַתָּ֥ה כְדִבְרֵיכֶ֖ם כֶּן־ה֑וּא אֲשֶׁ֨ר יִמָּצֵ֤א אִתּוֹ֙ יִהְיֶה־לִּ֣י עָ֔בֶד וְאַתֶּ֖ם תִּהְי֥וּ נְקִיִּֽם׃“As you say,” replied the steward. “But only the one who is found with the cup will be my slave, and the rest of you shall be free of blame.” 11Toe het hulle hulle gehaas, en elkeen het sy sak op die grond afgesit, en elkeen het sy sak oopgemaak.וַֽיְמַהֲר֗וּ וַיּוֹרִ֛דוּ אִ֥ישׁ אֶת־אַמְתַּחְתּ֖וֹ אָ֑רְצָה וַֽיִּפְתְּח֖וּ אִ֥ישׁ אַמְתַּחְתּֽוֹ׃So each one quickly lowered his sack to the ground and opened it. 12En hy het gesoek; by die oudste het hy begin en by die jongste klaargemaak. En die beker is in die sak van Benjamin gevind.וַיְחַפֵּ֕שׂ בַּגָּד֣וֹל הֵחֵ֔ל וּבַקָּטֹ֖ן כִּלָּ֑ה וַיִּמָּצֵא֙ הַגָּבִ֔יעַ בְּאַמְתַּ֖חַת בִּנְיָמִֽן׃The steward searched, beginning with the oldest and ending with the youngest—and the cup was found in Benjamin’s sack. 13Toe het hulle hulle klere geskeur, en elkeen het sy donkie gelaai, en hulle het na die stad teruggekeer.וַֽיִּקְרְע֖וּ שִׂמְלֹתָ֑ם וַֽיַּעֲמֹס֙ אִ֣ישׁ עַל־חֲמֹר֔וֹ וַיָּשֻׁ֖בוּ הָעִֽירָה׃Then they all tore their clothes, loaded their donkeys, and returned to the city.

14En Juda en sy broers het by die huis van Josef gekom, en hy was nog daar; en hulle het voor hom op die grond geval.וַיָּבֹ֨א יְהוּדָ֤ה וְאֶחָיו֙ בֵּ֣יתָה יוֹסֵ֔ף וְה֖וּא עוֹדֶ֣נּוּ שָׁ֑ם וַיִּפְּל֥וּ לְפָנָ֖יו אָֽרְצָה׃When Judah and his brothers arrived at Joseph’s house, he was still there, and they fell to the ground before him. 15En Josef het vir hulle gesê: “Wat is hierdie daad wat julle gedoen het? Het julle nie geweet dat 'n man soos ek beslis waarsê nie?”וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ יוֹסֵ֔ף מָֽה־הַמַּעֲשֶׂ֥ה הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֣ר עֲשִׂיתֶ֑ם הֲל֣וֹא יְדַעְתֶּ֔ם כִּֽי־נַחֵ֧שׁ יְנַחֵ֛שׁ אִ֖ישׁ אֲשֶׁ֥ר כָּמֹֽנִי׃“What is this deed you have done?” Joseph declared. “Do you not know that a man like me can surely divine the truth?” 16Juda het geantwoord: “Wat kan ons vir my heer sê? Wat kan ons spreek, en hoe kan ons onsself regverdig? God het die ongeregtigheid van u dienaars gevind. Kyk, ons is slawe van my heer, ons sowel as hy in wie se hand die beker gevind is.”וַיֹּ֣אמֶר יְהוּדָ֗ה מַה־נֹּאמַר֙ לַֽאדֹנִ֔י מַה־נְּדַבֵּ֖ר וּמַה־נִּצְטַדָּ֑ק הָאֱלֹהִ֗ים מָצָא֙ אֶת־עֲוֺ֣ן עֲבָדֶ֔יךָ הִנֶּנּ֤וּ עֲבָדִים֙ לַֽאדֹנִ֔י גַּם־אֲנַ֕חְנוּ גַּ֛ם אֲשֶׁר־נִמְצָ֥א הַגָּבִ֖יעַ בְּיָדֽוֹ׃“What can we say to my lord?” Judah replied. “How can we plead? How can we justify ourselves? God has exposed the iniquity of your servants. We are now my lord’s slaves—both we and the one who was found with the cup.” 17Maar hy sê: “Dit is ver van my om dit te doen! Die man in wie se hand die beker gevind is, hy sal my slaaf wees; en julle, trek op in vrede na julle vader.”וַיֹּ֕אמֶר חָלִ֣ילָה לִּ֔י מֵעֲשׂ֖וֹת זֹ֑את הָאִ֡ישׁ אֲשֶׁר֩ נִמְצָ֨א הַגָּבִ֜יעַ בְּיָד֗וֹ ה֚וּא יִהְיֶה־לִּ֣י עָ֔בֶד וְאַתֶּ֕ם עֲל֥וּ לְשָׁל֖וֹם אֶל־אֲבִיכֶֽם׃ פBut Joseph replied, “Far be it from me to do this. The man who was found with the cup will be my slave. The rest of you may return to your father in peace.”

18Toe het Juda nader na hom gegaan en gesê: “Ag, my heer, laat u dienaar tog 'n woord in die ore van my heer spreek, en laat u toorn nie teen u dienaar ontvlam nie, want u is soos die farao.וַיִּגַּ֨שׁ אֵלָ֜יו יְהוּדָ֗ה וַיֹּאמֶר֮ בִּ֣י אֲדֹנִי֒ יְדַבֶּר־נָ֨א עַבְדְּךָ֤ דָבָר֙ בְּאָזְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י וְאַל־יִ֥חַר אַפְּךָ֖ בְּעַבְדֶּ֑ךָ כִּ֥י כָמ֖וֹךָ כְּפַרְעֹֽה׃Then Judah approached Joseph and said, “Sir, please let your servant speak personally to my lord. Do not be angry with your servant, for you are equal to Pharaoh himself. 19My heer het sy dienaars gevra: ‘Het julle 'n vader of 'n broer?’אֲדֹנִ֣י שָׁאַ֔ל אֶת־עֲבָדָ֖יו לֵאמֹ֑ר הֲיֵשׁ־לָכֶ֥ם אָ֖ב אוֹ־אָֽח׃My lord asked his servants, ‘Do you have a father or a brother?’ 20En ons het vir my heer gesê: ‘Ons het 'n ou vader en 'n kind van sy ouderdom, 'n jongste; en sy broer is dood, en hy alleen het oorgebly van sy moeder, en sy vader het hom lief.’וַנֹּ֨אמֶר֙ אֶל־אֲדֹנִ֔י יֶשׁ־לָ֨נוּ֙ אָ֣ב זָקֵ֔ן וְיֶ֥לֶד זְקֻנִ֖ים קָטָ֑ן וְאָחִ֨יו מֵ֜ת וַיִּוָּתֵ֨ר ה֧וּא לְבַדּ֛וֹ לְאִמּ֖וֹ וְאָבִ֥יו אֲהֵבֽוֹ׃And we answered, ‘We have an elderly father and a younger brother, the child of his old age. The boy’s brother is dead. He is the only one of his mother’s sons left, and his father loves him.’ 21Toe het u vir u knegte gesê: ‘Bring hom af na my toe, sodat ek my oog op hom kan hou.’

Letterlik: ek my oog op hom kan sit.

וַתֹּ֨אמֶר֙ אֶל־עֲבָדֶ֔יךָ הוֹרִדֻ֖הוּ אֵלָ֑י וְאָשִׂ֥ימָה עֵינִ֖י עָלָֽיו׃Then you told your servants, ‘Bring him down to me so that I can see him for myself.’ 22En ons het vir my heer gesê: ‘Die seun kan nie sy vader verlaat nie; en as hy sy vader verlaat, sal hy sterf.’וַנֹּ֨אמֶר֙ אֶל־אֲדֹנִ֔י לֹא־יוּכַ֥ל הַנַּ֖עַר לַעֲזֹ֣ב אֶת־אָבִ֑יו וְעָזַ֥ב אֶת־אָבִ֖יו וָמֵֽת׃So we said to my lord, ‘The boy cannot leave his father. If he were to leave, his father would die.’ 23Toe het u vir u dienaars gesê: ‘As julle jongste broer nie saam met julle afkom nie, sal julle my aangesig nie weer sien nie.’וַתֹּ֨אמֶר֙ אֶל־עֲבָדֶ֔יךָ אִם־לֹ֥א יֵרֵ֛ד אֲחִיכֶ֥ם הַקָּטֹ֖ן אִתְּכֶ֑ם לֹ֥א תֹסִפ֖וּן לִרְא֥וֹת פָּנָֽי׃But you said to your servants, ‘Unless your younger brother comes down with you, you will not see my face again.’ 24En toe ons opgegaan het na u dienaar, my vader, het ons hom die woorde van my heer meegedeel.וַיְהִי֙ כִּ֣י עָלִ֔ינוּ אֶֽל־עַבְדְּךָ֖ אָבִ֑י וַנַּ֨גֶּד־ל֔וֹ אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י אֲדֹנִֽי׃Now when we returned to your servant my father, we relayed your words to him. 25Toe het ons vader gesê: ‘Gaan terug, koop vir ons 'n bietjie voedsel.’וַיֹּ֖אמֶר אָבִ֑ינוּ שֻׁ֖בוּ שִׁבְרוּ־לָ֥נוּ מְעַט־אֹֽכֶל׃Then our father said, ‘Go back and buy us some food.’ 26Maar ons het gesê: ‘Ons kan nie afgaan nie. As ons jongste broer by ons is, sal ons afgaan; want ons kan nie die aangesig van die man sien as ons jongste broer nie by ons is nie.’וַנֹּ֕אמֶר לֹ֥א נוּכַ֖ל לָרֶ֑דֶת אִם־יֵשׁ֩ אָחִ֨ינוּ הַקָּטֹ֤ן אִתָּ֨נוּ֙ וְיָרַ֔דְנוּ כִּי־לֹ֣א נוּכַ֗ל לִרְאוֹת֙ פְּנֵ֣י הָאִ֔ישׁ וְאָחִ֥ינוּ הַקָּטֹ֖ן אֵינֶ֥נּוּ אִתָּֽנוּ׃But we answered, ‘We cannot go down there unless our younger brother goes with us. So if our younger brother is not with us, we cannot see the man.’ 27Toe het u dienaar, my vader, vir ons gesê: ‘Julle weet self dat my vrou twee vir my gebaar het.וַיֹּ֛אמֶר עַבְדְּךָ֥ אָבִ֖י אֵלֵ֑ינוּ אַתֶּ֣ם יְדַעְתֶּ֔ם כִּ֥י שְׁנַ֖יִם יָֽלְדָה־לִּ֥י אִשְׁתִּֽי׃And your servant my father said to us, ‘You know that my wife bore me two sons. 28Die een het van my af weggegaan, en ek het gesê: Hy is sekerlik verskeur, verskeur; en ek het hom tot nou toe nie gesien nie.וַיֵּצֵ֤א הָֽאֶחָד֙ מֵֽאִתִּ֔י וָאֹמַ֕ר אַ֖ךְ טָרֹ֣ף טֹרָ֑ף וְלֹ֥א רְאִיתִ֖יו עַד־הֵֽנָּה׃When one of them was gone, I said: “Surely he has been torn to pieces.” And I have not seen him since. 29As julle nou ook hierdie een van my aangesig af wegneem en onheil oor hom kom, sal julle my grys hare met onheil afbring na die doderyk.’וּלְקַחְתֶּ֧ם גַּם־אֶת־זֶ֛ה מֵעִ֥ם פָּנַ֖י וְקָרָ֣הוּ אָס֑וֹן וְהֽוֹרַדְתֶּ֧ם אֶת־שֵׂיבָתִ֛י בְּרָעָ֖ה שְׁאֹֽלָה׃Now if you also take this one from me and harm comes to him, you will bring my gray hair down to Sheol in sorrow.’ 30Nou dan, wanneer ek by u dienaar, my vader, kom en die seun is nie by ons nie, terwyl sy lewe aan sy lewe gebind is,וְעַתָּ֗ה כְּבֹאִי֙ אֶל־עַבְדְּךָ֣ אָבִ֔י וְהַנַּ֖עַר אֵינֶ֣נּוּ אִתָּ֑נוּ וְנַפְשׁ֖וֹ קְשׁוּרָ֥ה בְנַפְשֽׁוֹ׃So if the boy is not with us when I return to your servant, and if my father, whose life is wrapped up in the boy’s life, 31dan sal dit gebeur dat hy sterf wanneer hy sien dat die seun nie daar is nie; en u dienaars sal die grys hare van u dienaar, ons vader, in droefheid na die doderyk laat afgaan.

Letterlik: die grysheid van u dienaar.

וְהָיָ֗ה כִּרְאוֹת֛וֹ כִּי־אֵ֥ין הַנַּ֖עַר וָמֵ֑ת וְהוֹרִ֨ידוּ עֲבָדֶ֜יךָ אֶת־שֵׂיבַ֨ת עַבְדְּךָ֥ אָבִ֛ינוּ בְּיָג֖וֹן שְׁאֹֽלָה׃sees that the boy is not with us, he will die. Then your servants will have brought the gray hair of your servant our father down to Sheol in sorrow. 32Want u kneg het vir die seun borg gestaan by my vader en gesê: ‘As ek hom nie na u bring nie, dan sal ek al die dae teenoor my vader gesondig het.’כִּ֤י עַבְדְּךָ֙ עָרַ֣ב אֶת־הַנַּ֔עַר מֵעִ֥ם אָבִ֖י לֵאמֹ֑ר אִם־לֹ֤א אֲבִיאֶ֨נּוּ֙ אֵלֶ֔יךָ וְחָטָ֥אתִי לְאָבִ֖י כָּל־הַיָּמִֽים׃Indeed, your servant guaranteed the boy’s safety to my father, saying, ‘If I do not return him to you, I will bear the guilt before you, my father, all my life.’ 33Laat u dienaar dan nou tog in die plek van die seun as slaaf van my heer bly, en laat die seun saam met sy broers optrek.וְעַתָּ֗ה יֵֽשֶׁב־נָ֤א עַבְדְּךָ֙ תַּ֣חַת הַנַּ֔עַר עֶ֖בֶד לַֽאדֹנִ֑י וְהַנַּ֖עַר יַ֥עַל עִם־אֶחָֽיו׃Now please let your servant stay here as my lord’s slave in place of the boy. Let him return with his brothers. 34Want hoe sal ek opgaan na my vader as die seun nie by my is nie? Dat ek nie die onheil sien wat my vader sal tref nie.”כִּי־אֵיךְ֙ אֶֽעֱלֶ֣ה אֶל־אָבִ֔י וְהַנַּ֖עַר אֵינֶ֣נּוּ אִתִּ֑י פֶּ֚ן אֶרְאֶ֣ה בָרָ֔ע אֲשֶׁ֥ר יִמְצָ֖א אֶת־אָבִֽי׃For how can I go back to my father without the boy? I could not bear to see the misery that would overwhelm him.”